قرارداد حافظه: شخصی‌سازی بدون ازدست‌دادن کنترل

حافظه می‌تواند دستیار عمومی را به همکاری مفید تبدیل کند. همچنین ممکن است اشتباه قدیمی را حفظ کند، زمینه خصوصی را در جای نامناسب نشان دهد یا این حس را بسازد که سامانه بیش از انتظار کاربر می‌داند.

تفاوت در یک قرارداد روشن حافظه است.

حافظه به دامنه نیاز دارد

هر واقعیت به‌یادسپرده‌شده در همه‌جا کاربرد ندارد. ترجیح شخصی، دانش پروژه، سیاست سازمان و وضعیت موقت کار را جدا کنید. ترجیح نگارشی می‌تواند میان اسناد جابه‌جا شود؛ جزئیات محرمانه پروژه نباید.

هر حافظه بهتر است این ویژگی‌ها را داشته باشد:

• منبع و زمان ثبت.
• دامنه مجاز استفاده.
• سطح اطمینان یا وضعیت تأیید.
• قاعده نگهداری.
• مسیر اصلاح و حذف.

در مورد ترجیح استنتاج‌شده محتاط‌تر باشید. «کاربر یک بار این را انتخاب کرد» با «همیشه این را می‌خواهد» برابر نیست.

حافظه را قابل فهم کنید

کاربر باید بتواند حافظه‌های مؤثر بر پاسخ را ببیند، یک دسته را غیرفعال کند، جزئیات را اصلاح کند و کار را با زمینه پاک آغاز کند. توضیح شخصی‌سازی باید عادی و روشن باشد، نه نمایش پایگاه داده داخلی.

در گردش‌کار حساس، ذخیره صریح بهتر از حافظه خودکار است. در دستگاه مشترک یا کار تفویض‌شده نیز هویت فعال و دامنه حافظه را پیش از شروع نشان دهید.

فراموشی یک قابلیت است

برخی اطلاعات باید طبیعی منقضی شوند. برنامه سفر موقت، لحن یک‌باره یا ساختار قدیمی تیم در صورت نگهداری بی‌پایان آسیب‌زا می‌شود.

شخصی‌سازی مفید یعنی تداوم انتخابی زیر کنترل کاربر، نه بیشترین میزان یادآوری.